Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Kronika Galla Anonima - Opracowanie – geneza i cechy charakterystyczne

    "Kronika Galla Anonima", a właściwie "Kronika polska" (łac. „Cronicae et gesta ducum sive principum Polonorum”), stanowi najdawniejszy przykład polskiej historiografii, pierwsze świeckie dzieło literackie i jeden z najdawniejszych przykładów prozy rymowanej. Nie znamy autora "Kroniki", jedynie z przedmowy do księgi III dowiadujemy się, że jest zakonnikiem, który nie pochodzi z Polski - z badań treści wynika, iż przybył prawdopodobnie z Węgier, ale styl pisarski wskazuje, że pochodził z Francji - stąd nazywa się go Gallem Anonimem. Poza tym dziełem nie istnieją żadne wzmianki o jego autorze, co mówi nam, iż za życia nie posiadał on wielkiej sławy.
    Księga napisana została po łacinie, w oparciu o źródła i legendy, na życzenie Bolesława Krzywoustego. Autor miał dostęp do kancelarii książęcej, w której mógł korzystać z dokumentów, stanowiących źródła historyczne o dziejach Polski. Możliwe, że korzystał też z archiwum państwowego, znajdującego się w Krakowie, ale teza ta bywa odrzucana ze względu na nie uwzględnienie w dziele opowieści związanych z tym miastem. Znaczna część informacji zawartych w "Kronice" pochodzi z przekazów ustnych, źródła pisane mają tylko rolę drugorzędną, a wśród nich znaleźć się mogły np. "Żywot św. Wojciecha" czy "Rocznik kapituły krakowskiej". Trudno nazwać dzieło Galla Anonima stuprocentowo obiektywnym - niektóre fakty opisywane są rozlegle, inne praktycznie pomijane, ale pewnością fakty nie są fałszowane. Występują wydarzenia legendarne, np. zjedzenie króla Popiela przez myszy czy cudowne przywrócenie wzroku Mieszkowi I. Sprawiają one, że wydarzenia opisywane w księdze wydają się mało wiarygodne, ale za to urozmaicają dzieło pod względem literackim. Opisywane historie podzielone są na epizody, które ułożone są obok siebie bez większego związku